کارآفرینی با توسعه اقتصادی و اجتماعی کشورها
رابطه تنگاتنگی دارد به طوری که امروزه یکی از شاخصهای توسعه در کشورهای رو به رشد
محسوب میشود. در واقع از نگاه بیشتر صاحبنظران اقتصادی، کارآفرینی مهمترین منبع نوآوری،
اشتغالزایی و رشد و توسعه میباشد.
به همین دلیل است که بسیاری از دولتها در کشورهای
توسعه یافته و پیشرو تلاش میکنند با حداکثر امکانات و بهرهبرداری از دستاوردهای تحقیقاتی،
شماری از افراد جامعه را که دارای ویژگیهای کارآفرینی هستند به سمت آموزش و فعالیتهای
کارآفرینانه هدایت کنند.
در واقع آموزش کارآفرینی در سیستم آموزش اکثر
کشورها جایگاه ویژه خود را پیدا کرده است.
به عبارتی تعمیق و گسترش فرهنگ کارآفرینی به
عنوان یکی از نیازهای ضروری جامعه، نیازمند توجه اساسی به امر آموزش در این زمینه میباشد.
چرا که بسیاری از افراد کارآفرینی که پیشینه آموزش خاصی نداشته لزوماً بعد از چندین
بار سعی و خطا و شکست، آنرا رها کرده و تنها تعدادی از آنها قادر به ادامه فعالیت خواهند
بود. در صورتیکه با آموزش صحیح مهارتهای لازم به این افراد، میتوان ریسک و خطر موجود
در این زمینه را کاهش داد، به گونهای که موفقیت آنها به میزان زیادی افزایش یابد و
از این طریق امکان دستیابی به اهداف و فواید مورد نظر فراهم گردد.
لذا به دلیل اهمیت و نقش کارآفرینان در دو دهه
گذشته، برنامههای آموزش ویژهای که متنوع نیز میباشند، برای این کارآفرینان ارائه
شده است.
اما چگونه میتوان روحیه کارآفرینی و فعالیت
کارآفرینانه را از طریق آموزش در جامعه تقویت کرد؟ از چه روش و برنامهای؟ چه نهادی
متولی آموزش کارآفرینی در ایران است؟
برخی از اندیشمندان و صاحبنظران که در زمینه کارآفرینی
پژوهش کردهاند، بر این باورند که کارآفرینی قابل آموزش نیست، به بیانی دیگر، آنها
میگویند کارآفرینی ذاتی است نه اکتسابی. اما در نقطه مقابل این گروه از اندیشمندان،
بسیاری دیگر بر این باورند که کارآفرینی را میتوان آموزش داد و آنرا در جامعه ترویج
کرد